Wadliwy zawór ciekłego wodoru, który spowodował eksplozję Apollo 23
produkuje nowy dostawca...
86 DNI NA KSIĘŻYCU
i przeszedł on wszystkie testy.
Możemy go zainstalować w rakiecie misji Apollo 24.
Ale w procesie ustawiania rakiety
doszło do wypadku w budynku montażowym
i uszkodzeń przewodów wentylacyjnych ciekłego tlenu
i zbiornika ciekłego wodoru.
Tę część rakiety trzeba całkowicie odbudować przed lotem.
Dlatego zastępujemy ją drugim stopniem
pierwotnie przeznaczonym dla Apollo 26.
Ale na to potrzeba czasu.
Dlatego start Apollo 24 musi zostać opóźniony o...
- Kolejne dwa tygodnie. - Kolejne dwa tygodnie.
PSTNK.
Nie usłyszeliśmy ostatniego.
Ja usłyszałem. Więcej marudzenia marynarki.
- Olejcie to. - Powiedział dupek z lotnictwa.
Jak ci się podoba nowa praca?
Lubisz pilotować biurko w agencji?
Pilnuję go do powrotu Deke’a.
Nie najlepsza posada na świecie, ale mam miejsce parkingowe.
Prezydent Kennedy bardzo was przeprasza
i zapewnia, że rząd robi wszystko, co może,
by sprowadzić was do domu.
Powiedzcie prezydentowi, że to doceniamy,
ale dajemy sobie radę.
Baza Jamestown działa
i tak pozostanie do czasu przybycia zmienników.
Mamy tu co robić.
Zbliżamy się właśnie do zaplanowanej ewolucji.
Rozumiem. Houston bez odbioru.
Jamestown bez odbioru.
Prawdziwi amerykańscy bohaterowie.
Nie wyobrażam sobie, jak im tam jest.
To bardzo ładny sprzęt, dr. Hartley.
Muszę go podłączyć.
Może ja to zrobię? Byłem ekspertem od wyburzeń w piechocie morskiej.
Gość wygląda znajomo.
Może dlatego, że widzieliśmy to 500 razy.
Nie, grał też w innym programie.
John Fiedler. Aktor charakterystyczny.
Często występuje w telewizji.
Dorwać Smarta, Courtship of Eddie's Father i Ożeniłem się z czarownicą.
Jest coś, czego nie wiesz o telewizji?
Nie.
Oglądałam telewizję, gdy mama sprzątała domy białych pań w Memphis.
Podasz mi skrzynkę z narzędziami?
Tak.
Nie wiem, czy się tak rozciągnie.
Mrówki budują takie same tunele
jak wczoraj i przedwczoraj.
- Tak. - I dzień wcześniej...
Bałem się żony, bałem się zestarzeć.
- „Bałem się gęsi”. - „Bałem się gęsi”.
Bałeś się jeździć swoim samochodem.
„To było wtedy, gdy bałem się tapicerki”.
Grał też w Zagubionych w kosmosie?
W Star Treku.
Teraz się popisujesz.
Popisywałabym się, mówiąc, że grał pana Hengista.
Wciąż nie ma sygnału.
Dani, jesteś pewna, że dobrze podłączyłaś kable
- w tej linii? - Tak.
Dwie zielone lampki. Dobre połączenie.
Mój prezent to wieść, że nie musisz tu przychodzić.
Możesz wyjść i samodzielnie stawić czoła problemom.
To by się nie stało.
Gdy dorwie cię psycholog, nigdy się nie wyrwiesz.
Kazali wam iść do psychologa przed przyjęciem do programu?
Nie jednego. Byliśmy u pięciu.
Wy macie łatwiej.
Nasz mnie pytał, czy śniłam kiedyś o seksie z własnym ojcem.
Tak.
- Was też o to pytają? - Tak.
- Tylko pytanie brzmi:
„Czy śnił ci się seks z matką?”.
Lekarze uwielbiają pytać o sen o seksie z rodzicem.
Mają nadzieję, że ktoś powie „tak”.
- Co by to znaczyło? - Że jesteś homo.
- Serio? - Im wszystko mówi, że jesteś homo.
Dlatego nie chodzi się tam dobrowolnie.
Jasne, ale...
Szlag!
Nie syf na pokładzie.
Nie zabij mrówek.
Dzięki za pomoc. Serio, doceniam to.
...przegląd po 3200 km.
- Cześć, Bob. - „Cześć, Bob”.
- „Cześć, Bob”.
CZEŚĆ, BOB
9 LISTOPADA 1974
Jak poszła rozmowa z Levim Straussem?
Nie dostałem pracy.
Miałem zły dzień.
Ręka mi się trzęsła.
Pewnie pomyślał, że ćpam.
Co powiedział dr Corey?
Odwołałem wizytę.
Nie chcę, żeby ktoś grzebał mi w głowie,
żebym wyszedł na czubka.
Nie w tym rzecz. On stara się pomóc.
Nie potrzebuję pomocy.
Potrzebuję czegoś poza noszeniem zakupów, żeby zarobić na życie.
Moja pensja nam wystarcza.
Mąż nie powinien żyć na koszt żony.
- To nie w porządku. - Czasy się zmieniają.
Mogę robić więcej niż pakować zakupy.
Oczywiście.
Skończyłem studia.
Dowodziłem plutonem w Wietnamie.
Ten facet na rozmowie...
W ogóle mnie nie widział. Patrzył tylko na trzęsącą się rękę.
Uda się następnym razem.
Wiem, że się uda.
Nie mogłem odpowiedzieć na pytania.
Wciąż się rozpraszałem.
Jakby mój umysł zagłębiał się w dziurze.
Ciemnej dziurze, która mnie wciąga.
Claytonie?
Czułem, jak mnie wciąga.
I chciałem tam iść.
Jakbym chciał znaleźć się w ciemności.
A jednocześnie myślałem: „Cholera”.
Bo wiem, że coś tam na mnie czeka.
- Claytonie? - Dorwie mnie, gdy odwrócę wzrok.
Już dobrze, kochanie.
Już dobrze.
Nie ma żadnej dziury.
Nic tam na ciebie nie czyha.
- Uwierz mi. - Posłuchaj.
Muszę kończyć. Nie mam już papierosów.
- Mamy czas. - Pogadamy za tydzień.
- Kocham cię. - Usiądź, Clay.
Ma pani predyspozycje do klaustrofobii.
Dziwna przypadłość jak na astronautkę.
To strach z dzieciństwa.
Przezwyciężyłam go.
Powiedzieli, że moje odpowiedzi są tajne.
Że moje całe akta medyczne są utajnione
i nie muszę się martwić, że ktoś je będzie przeglądał.
To panią martwi?
Nie, wkurza.
FBI nie chce pani wkurzać, pani Waverly.
Za późno.
Wie pani, że mogę cofnąć pani poświadczenie bezpieczeństwa
i wyrzucić panią z programu.
Wiem, że jestem tu tylko dlatego, że macie mojego chłopaka za geja.
Co jest obraźliwe i skandaliczne.
Larry to krzepki Amerykanin z normalnymi pragnieniami
i nie będę patrzeć, jak szargacie mu reputację.
Nie jestem tu, by rozmawiać o pani chłopaku, pani Waverly.
Tylko o pani.
O mnie?
Nie rozumiem pani historii.
Nie jest skomplikowana.
Pani matka odziedziczyła fortunę.
Pani ojciec był pilotem w latach 20.
Znał Amelię Earhart, to prawda?
I Charlesa Lindbergha.
Otworzył firmę przewozową w latach 30.
Po wojnie stał się milionerem.
Założył linie lotnicze Cavalier w 1948.
Zaraził panią lataniem.
Zrobiła pani licencję, będąc nastolatką.
MIT, inżynieria lotnicza.
Tata zatrudnia panią w Cavalier
i pracuje tam pani do czasu, gdy NASA szuka astronautek.
To nie ma żadnego sensu.
Nie rozumie pan, czemu kobieta chce być astronautką?
Nie rozumiem, dlaczego Ellen Waverly,
spadkobierczyni, inżynier lotnictwa, pilotka i astronautka
jest z Larrym Wilsonem.
To dobry człowiek.
Jest homoseksualistą.
- Myli się pan. - Nie sądzę.
Dlaczego? Spał pan z nim?
Nie, a pani?
To nie pański interes.
Wasz pierwszy pocałunek?
- W kinie. - Na jakim filmie?
- Córka Ryana. - Która część?
Gdy Rosy i major Doryan uprawiają seks na łące.
Dziwny moment na odwrócenie wzroku.
Poniosły nas emocje.
Nie rozumiem, czemu pani to robi.
Niczego nie robię.
Poza powstrzymywaniem pana przed skompromitowaniem dobrego człowieka.
Pomaga pani zachować sekret,
który zagraża pani, pani reputacji i karierze.
Dlaczego?
Nie rozumiem.
Ale zrozumiem.
Nie kupił tego.
Warto było spróbować.
Czasem agresywne zagranie zbija ich z tropu.
Jak długo to jeszcze potrwa?
Nie wiadomo. Nie możemy ufać telefonom.
Nie potrzebują nakazu, by podsłuchiwać?
J. Edgar Hoover nie żyje,
ale federalni to bezprawne kutasy,
jeśli chodzi o ochronę Ameryki przed zboczeńcami,
więc nie ufaj telefonom.
Jezu.
W Waszyngtonie
oskarżenia dotyczące romansu prezydenta Teda Kennedy’ego
z pracownicą Białego Domu, Mary Jo Kopechne...
SKANDAL KENNEDY’EGO
...nadal wstrząsają Białym Domem.
Opublikowane w zeszłym tygodniu zdjęcia,
które pokazują prezydenta i pannę Kopechne
w Palm Beach na Florydzie zeszłej zimy...
Niech FBI przyjrzy się jego życiu intymnemu.
BAZA SOWIECKA
10 LISTOPADA 1974
To fala nośna Rosjan?
Nie jest nasza, więc musi być ich.
Może to migoczące czerwone ludziki Gorda.
Nie mówiłem, że migoczą.
To czerwone światła.
Mówiłeś też, że nie sączyłeś tej ostatniej butelki Chivas.
Była pod moją ochroną
i od tygodni nie dotykał jej żaden człowiek ani bestia.
Znowu jest transmisja.
Co to? Telemetria?
Nie, to odbiornik fal ultrakrótkich.
Rosyjska telemetria jest na innej częstotliwości.
Ale to musi być głos, a jest zakodowana.
Robią coś, o czym mamy nie wiedzieć.
Na przykład?
Instalują urządzenia szpiegowskie.
- Może broń? - Wierzysz w to?
Po co mieć broń na Księżycu? Do kogo strzelać?
Do ciebie, mnie, Gorda.
Wszyscy chcą strzelać do Gorda.
Słyszałem.
- Jasna cholera! - Szlag.
- Cholera. - Kolejna.
- W porządku? - Widziałem co najmniej dwie.
- Mówisz o mrówkach? - Tak, mówię o mrówkach.
Musimy obserwować tę bazę.
Chcesz szpiegować Sowietów?
Oni szpiegują nas. Jestem pewien.
Podnieś stopy.
Do góry.
Cholera.
Jutro chcę się przejechać po Broadwayu.
Zajrzeć do Mayberry i na zachodni stok Mount Pilot.
Sprawdzić, czy Rosjanie byli po naszej stronie krateru.
Jutro mamy zbierać próbki rudy.
Zboczymy trochę z trasy.
Powiesz Houston?
Nie szyfrujemy wiadomości,
więc musimy założyć, że Rosjanie nas podsłuchują.
Na pewno chcesz to zrobić?
Przygotuj pojazd na dłuższą wyprawę.
Daj im spokój, Gordo.
Nie mogą sobie tu biegać.
A jeśli spowodują jakieś zwarcie w instalacji?
Dostaną nam się do jedzenia?
Nie obraziłabym się na coś chrupiącego w owsiance.
To nie jest śmieszne.
Mrówki są własnością NASA i odpowiadamy za nie.
Wyluzuj, stary. Nikt się nie nabija z mrówek.
Dobra. Niech sobie biegają. Mam to gdzieś.
Starty ustalono na 150 dolarów.
Trzeba usunąć przekleństwa i pomalować szafki.
To sporo jak za farbę i pędzel, nie sądzi pan?
To nie koszt jest problemem, pani Stevens.
Chciałbym porozmawiać o relacji chłopców.
Obawiam się, że staje się niezdrowa...
- Są przyjaciółmi. - Najlepszymi.
Dorastali razem.
Nie bronimy ich.
Zrobili coś niewłaściwego i powinni zostać ukarani.
Zdecydowanie, ale skoro o tym mowa,
może problem stanowi brak dyscypliny w szkole.
To prawda, że nie dajecie uczniom klapsów?
W nowoczesnych środowiskach edukacyjnych
krzywo patrzą na kary cielesne.
W moim domu nie patrzyło się na to krzywo,
a teraz jestem astronautką.
Co to panu mówi?
To, że odbiegamy od tematu.
Uważam, że przyjaźń Danny’ego i Shane’a,
choć szczera i serdeczna,
staje się niezdrowa dla Danny’ego.
- Co? - Dla Danny’ego?
Tak, pani Stevens.
Nauczyciele mówią, że pani syn jest naśladowcą
i gdyby nie wpływ Shane’a,
pewnie nie brałby w tym udziału...
- Mój syn jest naśladowcą? - Nie.
- Jest słaby i podlizuje się przyjaciołom? - Shane jest problemem?
- To pan mówi? - To pan mówi?
Mówię, że widać tu pewien schemat.
Shane jest przywódcą, a Danny chce go zadowolić,
czego rezultatem jest antyspołeczne zachowanie.
Nie będę tego słuchać. Chodźmy.
Skandal. Skontaktuję się z nadinspektorem Jonesem.
- Co za dupek. - Jest...
- Nie wierzę mu. - Pewnie, że nie.
Houston, jesteśmy w bazie,
rozłączymy się i pogadamy po kolacji.
Przyjąłem. Co dziś jecie?
Gordo robi chyba Strogonowa.
Niech ktoś powie zarządcy,
że serwowanie rosyjskiego żarcia w amerykańskiej bazie nie jest okej.
Przekażę to do kuchni, Ed. Houston, bez odbioru.
Usatysfakcjonowany?
Przejechaliśmy 30 km i nie zobaczyliśmy ani śladu Rosjan.
Cieszy mnie to, co zobaczyliśmy,
ale Sowieci są przebiegli.
Wiem. Walczyłem z nimi i ich sługusami w Korei.
Zawsze starają się zdobyć przewagę w każdej sytuacji.
Dziś nie sprawdziliśmy nawet naszej części krateru.
Jutro robimy rozpoznanie kolejnego sektora.
„Naszej części”.
Podoba mi się, że to nasza część, jakbyśmy byli jej właścicielami.
Tak to działa.
Należy do tego, kto pierwszy wbije flagę.
Zapytaj pielgrzymów.
A jeśli zapytam Indian?
No jasne.
Szlag.
Nikt tu wcześniej nie był.
Nikt tego nie widział.
A ja tak.
Cześć, Bob.
Nie wyskakuj mi z tym.
Co ty wyprawiasz?
Szukam mieszkania.
Nikomu nie stała się krzywda.
My jeździmy, a ty znikasz?
Ostatnio o tym rozmawialiśmy.
Nie opuszczasz bazy bez pozwolenia. Nigdy.
Jeśli Houston się o tym dowie, uziemią cię do końca życia.
Najpierw musieliby mnie stąd zabrać,
a to im za dobrze nie wychodzi.
A gdybyś wpadł w kłopoty?
Przepraszam, mamo. Następnym razem zostawię kartkę na lodówce.
Uważasz, że to zabawne?
Uważam, że to totalna bzdura.
Ty i Dani szukacie komunistycznych szpiegów, którzy nie istnieją
i obstawiam, że Houston o tym nie wie.
Bo zachowywaliśmy bezpieczeństwo radiowe,
by chronić tę bazę.
Chronić tę bazę? Niby co?
Tę stertę złomu?
Prysznic połowę czasu nie działa, żarcie jest do bani.
Kibel jest tak zapchany, że smrodu już prawie nie czuć.
- Tam są Sowieci. - Sowieci.
Są zagrożeniem dla bazy. Sam ich widziałeś!
Nie mówiłem, że widziałem Sowietów. Coś widziałem.
Czerwone migoczące światełka.
Nie ma innego wyjaśnienia poza Sowietami.
Chyba że niczego tam nie było.
- Dani. - Co chcesz powiedzieć?
- No co? - Nie krzycz na mnie.
- Co chcesz powiedzieć? - Gordo.
Myślisz, że zmyślam? To właśnie robisz.
Traktujesz mnie z pogardą.
Robisz ze mnie głupca!
Uspokój się!
Jesteście przeciwko mnie.
- Powiedziałem: uspokój się. - Co zrobisz? Uderzysz mnie?
Spróbuj. Masz jaja, żeby to zrobić?
Cofnij się!
Uspokójcie się obaj!
Zostajesz w bazie do odwołania.
Mam zostać w bazie?
Serio?
O rety. Co ja pocznę?
Na litość boską.
Mam zostać w bazie.
Jezu Chryste. Mam tego dosyć.
Jestem uziemiony.
Mówię ci, to się wymyka spod kontroli.
Dosyć, Danielle.
Tak jest.
Zamknę się jak grzeczna dziewczynka
i pozwolę ci się tym zająć.
Dziękuję.
Jak to powiedzieć?
Agent Donahue uważa,
że Larry Wilson ma pewne skłonności,
które mogą zagrażać bezpieczeństwu programu.
Uważa, że Larry jest gejem.
Tak.
I wyraził teorię,
że ty możesz mieć podobne skłonności.
To absurd.
To nie jest dobry moment na to,
żeby rząd musiał się zajmować kolejnym skandalem.
Na tle seksualnym...
Rozumiem, że Teddy był niegrzecznym chłopcem.
To nie jest śmieszne.
Taki atak na prezydenta to upokorzenie dla kraju i kultury.
I kolejny powód, żeby prywatne sprawy astronautów NASA
nie wyszły na światło dzienne.
Nie jestem lesbijką.
Ale nie mogę kontrolować Gavina Donahue ani Departamentu Sprawiedliwości.
Nie.
Ale możesz...
ty i Larry możecie coś zrobić.
Coś, dzięki czemu wysunięte przeciwko wam oskarżenia wydadzą się niedorzeczne.
26 LISTOPADA 1974
Zapewniam, że robimy, co możemy, by wysłać tam załogę.
- Nie wątpię. - Co mówi?
- Uważaj. - Nie mów mi, co robić. Widzę.
Latarka.
Nowa planowana data startu Apollo 24 to 9 grudnia.
- To te cholerne mrówki. - To nie mrówki.
Jeszcze dwa tygodnie.
Rozumiem.
PSTNK.
Ale dobre wieści są takie, że Titan wystartował dziś rano
i będzie u was za pięć dni.
Tym razem mamy dla was niespodziankę.
Uwielbiamy niespodzianki.
Szczypce półokrągłe.
Okej.
Zaczynam.
THE BOB NEWHART SHOW 6 ODCINKÓW
Pewnie nie wysłaliście nowych kaset wideo?
Co? Nie.
NASA wciąż ma problem ze studiami w Hollywood.
Nie chcą, by ludzie myśleli, że mogą nagrywać filmy w domu.
Zmniejszyłoby im to zyski z reklam, gdyby je pominęli.
Ale udało nam się przesłać wszystkie części do prysznica.
Nie możemy się doczekać. Dzięki.
Jak przeziębienie Gorda?
Czuje się lepiej.
Wkrótce wróci do pracy.
Miło to słyszeć.
Poinformuję was, gdy będzie coś wiadomo o 24.
Houston, bez odbioru.
Jamestown, bez odbioru.
Uratujesz ją?
- Przedstawiam drugą niespodziankę. - Jest.
Jest nowa w naszej grupie i też boi się latać.
Czyż to nie wspaniałe?
Wyjaśnisz, co spowodowało strach przed lataniem?
Nikogo nie zainteresuje moja historia.
Pomyślałam, że dziś tylko posłucham.
Jest pani do mnie wrogo nastawiona.
Dlaczego pan tak uważa?
Nie!
Przykro mi. Zrobiłam, co mogłam.
Co teraz zrobimy?
„Przedstawiam drugą niespodziankę. Moją żonę, Emily.
Jest nowa w naszej grupie i też boi się latać”.
„Czyż to nie wspaniałe?”.
„Wyjaśnisz, co spowodowało twój strach przed lataniem?”.
„Nikogo nie zainteresuje moja historia.
Pomyślałam, że dziś tylko posłucham”.
„Jest pani do mnie wrogo nastawiona”.
„Emily? Dlaczego pan tak uważa?”.
„Bo odmawiając opowiedzenia swojej historii, sugeruje,
że jej strach jest lepszy od mojego.
Nie podoba mi się to, czuję się zagrożony
i nie wiem, jak sobie z tym radzić”.
„Jesteś wrogo nastawiona do pana Carlina?”.
„Nie. Po prostu nikogo nie zainteresuje moja historia.
Pomyślałam, że dziś tylko posłucham”.
„Lubię cię, bo to powiedziałaś”.
„Dziękuję. Ja też cię lubię”.
„Nie wierzę ci”.
- Dobra, jeszcze raz. - Jeszcze raz.
Okej.
27 LISTOPADA 1974
Upokorzyłeś całą rodzinę.
Rozumiesz to?
- Tak jest. - Głośniej!
Tak jest.
Miałeś być głową rodziny, gdy mnie nie ma.
Miałeś pomagać mamie z nowymi obowiązkami.
A ty biegasz i zachowujesz się jak wandal?
I to przed Świętem Dziękczynienia.
Zawiodłem się na tobie.
I jeszcze płacz.
Masz 11 lat, Shane.
Kiedy przestaniesz zachowywać się jak dziecko, a zaczniesz jak mężczyzna?
- Nie wiem. - Przestań.
- Przestań płakać. - Mam robotę.
Nie mam czasu na twoje wybryki.
Ja się tym zajmę, dobrze Ed?
Pożegnaj się z ojcem.
Cześć.
Do widzenia, Shane.
Houston, mamy nowe próbki z kopalni.
Przyjąłem, Ed. Oby Gordo poczuł się lepiej.
Pewnie przydałaby wam się dodatkowa para rąk.
Przydałaby się.
Jestem pewien, że Gordo też chce wrócić do pracy.
Przyjąłem. Houston, bez odbioru.
Jak długo będziesz trzymał Gorda w areszcie domowym?
Sądzę, że zaczynają się martwić
tym jego przeziębieniem.
Już mu lepiej.
Zachowywał się prawie normalnie.
Wygłupiał się, odgrywał scenki.
Potrzebuje przerwy.
Odbieram od niego jakieś złe wibracje.
Jakby w głowie coś mu nie grało tak jak powinno.
Gordo jest twardy.
Nic mu nie będzie.
Gdy mnie zestrzelono w Korei,
przez kilka dni w Seulu też nie czułem się najlepiej.
- Zestrzelili cię? - Tak.
Wspierałem atak na północ od 38 równoleżnika.
Inny pilot musiał lądować awaryjnie i go osłaniałem,
gdy oberwałem pociskiem przeciwlotniczym.
Przez tydzień unikaliśmy wroga, nim wróciłem na nasze terytorium.
Ty wróciłeś?
Jemu się nie udało.
Przykro mi, Ed.
To było dawno temu.
Ale rzecz w tym...
że gdy wróciłem do Seulu, byłem potwornie niespokojny.
Nawet spiąłem się z przełożonymi.
Spiąłeś się?
Uderzyłem pułkownika.
Zamknęli mnie w pokoju z butelką szkockiej i słowami:
„Nie wychodź, póki się nie ogarniesz”.
Zamknąłem się tam
i wyszedłem kilka dni później zdrów jak ryba.
Gordo potrzebuje czasu.
Okej.
To samo myślałam o Claytonie.
- Że potrzebuje czasu. - Tak.
Ale zachowuje się, jakby był zupełnie innym człowiekiem.
Takim, którego nie znam.
O cholera.
O mój Boże.
Nie powinniśmy rozmawiać na nieszyfrowanej częstotliwości.
Zgadzam się, ale sądzę, że Sowieci wiedzieli,
że znajdziemy ich ślady i poinformujemy NASA.
Powiadomię Biały Dom,
a oni wezwą ambasadora
i na pewno zażądają odpowiedzi.
WIDEO ZASZYFROWANE.
NA AUDIO TRZEBA WIĘCEJ CZASU
Przyjąłem.
Co mamy dalej robić na Księżycu?
BRAK ŚLADÓW MANIPULOWANIA PRZY SPRZĘCIE
Pracujcie jak zwykle.
W żaden sposób nie prowokujcie rosyjskich kosmonautów.
Zajmiemy się tym wszystkim dyplomatycznie.
ROZPOCZNIJCIE OBSERWACJĘ SOWIETÓW
Tak jest.
TAWERNA OUTPOST
To szaleństwo. Nie wierzę, że ci to w ogóle zasugerował.
Myślisz, że Weisner wie?
Nie chce wiedzieć.
Ma nadzieję, że ta sprawa zniknie.
Przez wybryk Teddy’ego w Palm Beach trzęsą się,
gdy coś jest związane z seksem.
Ostatnie, czego potrzebują to skandalu dotyczącego astronautki i inżyniera,
Nie podobają mi się te warunki.
Jeśli to się wyda, będzie jeszcze gorzej.
To nie może się wydać.
Chyba nie bierzesz tego pod uwagę?
Nie wiem. Myślę, że musimy przedyskutować wszystkie opcje.
Co?
W tym pomyśle jest pewna prostota.
Wyglądalibyśmy inaczej w oczach świata.
Nikt by nas wtedy nie kwestionował.
Racja.
Powiem to tylko raz i chcę, by to było oficjalnie.
Jeśli to zrobisz,
to, czego nie umiem powiedzieć na głos,
jeśli to zrobisz, to z nami koniec.
Pam, biorę pod uwagę wszystkie opcje.
To nie jest opcja. Ani pomysł.
To nie jest nawet możliwość.
To by nic nie znaczyło.
Nie dla mnie.
Dla mnie to znaczyłoby wszystko.
Kocham cię.
- Okej? - Okej.
Proszę. Powiedziałam to, bo trzeba było to powiedzieć,
a ty byś tego nie zrobiła.
- Nie wiem, ja... - To...
To jest zbyt ważne.
To, o czym mówicie, jest ważne.
Głębokie.
Wiem, że obecnie to może niemodne,
ale ja tak uważam. Czuję to w kościach.
Jeśli to zrobisz...
z nami koniec.
Ed.
Dani. Pobudka.
Chodźcie. Już czas.
Już czas.
Ed, teraz ty zagrasz pana Carlina.
Dani, ty zagrasz wszystkie kobiety.
Ja będę Bobem.
- Co ty, do diabła... - Chodź, Ed.
Co do cholery...
I...
„Przedstawiam drugą niespodziankę.
Moją żonę, Emily.
Jest nowa w naszej grupie i też boi się latać”.
Co ty wyprawiasz? Jest środek nocy.
Teraz mówi pani Bakerman.
Pani Bakerman.
To ty.
„Czyż to nie wspaniałe?”.
„Wyjaśnisz, co spowodowało twój strach przed lataniem?”.
Przestań się wygłupiać. Jutro mamy ciężki dzień.
Gordo.
Wstań.
Ja to zrobię.
„Nikogo nie zainteresuje moja historia.
Pomyślałam, że dziś tylko posłucham”.
„Jest pani do mnie wrogo nastawiona”. Śmiech.
„Dlaczego pan tak uważa?”.
„Bo odmawiając opowiedzenia swojej historii, sugeruje,
że jej strach jest lepszy od mojego.
Nie podoba mi się to, czuję się zagrożony i nie wiem, jak sobie z tym radzić”.
Średni śmiech.
- Co ty robisz? - Gram pierwszy odcinek.
„Lot nad terytorium wroga”. Przeszkadzasz mi.
„Jesteś wrogo nastawiona do pana Carlina?”.
„Nie. Po prostu nikogo nie zainteresuje moja historia.
- Pomyślałam, że tylko posłucham”... - Co, do diabła?
Psujesz kawał. Przestań.
Na czym skończyłem?
Pan Carlin.
„Lubię cię, bo to powiedziałaś”.
„Dziękuję”.
Myślę, że powinieneś poinformować Houston.
- „Nie wierzę ci”. Śmiech. - Nie.
Nie ma mowy. Ale masz rację.
Za długo tu siedzi. Musi wyjść. Oczyścić umysł.
Okej.
„Byłam na studiach.
To nie było nic wielkiego.
- Kilkoro z nas jechało do Ann Arbor...”. - Gordo.
Gordo. Hej.
Przejdźmy się. Na zewnątrz.
Tylko my dwaj.
- Spacer? - Tak.
Poszukamy mieszkania.
Pokażesz mi tę wielką niewiadomą, o której mówisz.
Co ty na to?
Chodź, stary.
Chodź. Ubierzmy się.
Piękna okolica.
Zróbmy zdjęcia.
Nie.
Nie zrobię tego.
Zdjęcia by to zepsuły.
Umniejszyły do poziomu sztuczek chemikaliów na papierze.
Żadne zdjęcie tego nie uchwyci.
Wiem.
Jak się czujesz?
Okej.
Chyba trochę lepiej.
Tak?
To dobrze.
Wyjaśnisz mi, co się, do cholery, tam działo?
Nie wiem.
Ja tylko...
Już dłużej nie mogłem.
- Czego nie mogłeś? - Siedzieć tam.
Te same ściany, światła.
To samo jedzenie.
Kurwa mać, nie cierpię tego żarcia.
Nie pisałem się na to.
Jestem pilotem marynarki.
Latam z lotniskowców. Uwielbiam startować w nocy.
Zrobiłem to, by przekraczać granice...
i by polecieć najlepszym statkiem powietrznym, jaki istnieje.
Latanie.
Tak.
Kiedyś przodowaliśmy w rozwoju technologicznym.
Chodziliśmy najwyżej. Lataliśmy najszybciej.
Pionierzy.
Tacy byliśmy.
Davy Crockett, Daniel Boone.
Pamiętasz te seriale?
Grał w nich ten sam facet.
Miał taką samą czapkę.
Nie rozumiałem tego.
Dani pewnie by to wytłumaczyła.
Tak.
Davy Crockett, Daniel Boone.
Pionierzy.
Zanurzali się w dzicz i szukali ścieżek do miejsc,
do których jeszcze nikt nie doszedł.
Dlatego mi się tu podoba.
Nikogo tu nie było.
Nikogo.
Tylko ja.
Ale to już nie jest praca. Nie tak naprawdę.
Teraz to zajmowanie się domem.
Zbuduj chatę, zaoraj pole, odgrodź się od sąsiadów.
Rozejrzyj się, Ed. Jesteśmy na skraju wszechświata.
Tutaj zaczyna się granica.
Wszechświat czeka, by go odkryć, a my co robimy?
Bawimy się w dom.
Nie na to się pisałem.
Zupełnie nie na to.
Rozumiem, o co ci chodzi.
Naprawdę, ale myślę, że te dni już minęły.
- Co to było? - To jest początek.
- Hej, co... - Widziałem jedną. Jasna cholera.
- Co widziałeś? - Mrówkę.
- Jest w skafandrze. - W skafandrze?
Czuję ją.
Idzie po moim karku.
- Uspokój się. - Obeszły mnie.
- Spokojnie. - Zabierz je!
Muszę zdjąć hełm!
Zdejmij go!
- Uspokój się. - Zdejmij go!
Spokojnie!
Zabierz je ze mnie.
Gordo, spójrz na mnie. Popatrz. To ja.
Nie ma ich. Wszystko będzie dobrze.
Zaufaj mi.
Uspokój się.
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Już dobrze.
Przepraszam...
Nie wiem, co tam się stało.
Już dobrze.
Nic ci nie jest.
Co zrobisz?
W Houston jest środek nocy.
A nie chcę gadać z Australią.
Zaczekam do rana.
I zadzwonię.
Co im powiesz?
Prawdę.
Że mamy problem medyczny.
Musimy odpalić szalupę.
Odstawić Gorda do domu.
Nic mi nie będzie.
Nieprawda.
Powinienem był to zauważyć.
Ostrzegałaś mnie, Dani, ale nie słuchałem.
Nie ma co ukrywać. Musisz wrócić do domu.
Cholera.
Jeśli zostawimy bazę,
Rosjanie tu będą, nim wjedziemy na orbitę.
Ja nie zostawię bazy.
To znaczy?
Wysyłam ciebie i Gorda do domu. Ja zostanę.
Sam?
Dani będzie dowódcą misji powrotnej.
Będziesz drugim pilotem.
Słuchaj jej rozkazów. Zrozumiano?
Zrozumiano.
Jeśli weźmiemy szalupę, nie wrócisz do domu,
póki Apollo 24 się nie ogarnie i nie przyśle kolejnej załogi.
Houston się na to nie zgodzi.
Nie zostawią samotnego astronauty na Księżycu.
Rozumiem, ale to ja dowodzę
i ja zdecyduję, co będzie.
Nie zostawię bazy ani kopalni Rosjanom.
Ukradną każdy element technologii, do jakiego się dorwą.
Zostanę, póki nie zmieni mnie załoga Apollo 24.
To moja ostateczna decyzja.
Nie mam siły się kłócić.
Co się z nim stanie?
Wyślą go do psychiatrów.
Tak.
To koniec jego kariery.
To na pewno.
Nie pozwolą mu więcej lecieć.
W kosmos?
Gdziekolwiek.
Odbiorą mu licencję pilota.
Wojskową i cywilną.
To go zabije.
Tak.
Co się dzieje?
Potrzebuję pomocy.
Co się stało?
Wszystko w porządku?
Co się stało?
Nie wiem. Próbowałam zmienić akumulator
i upadł mi na rękę.
- Pokaż. - Chyba jest złamana.
- Pokaż. - Czekaj. Chyba cała ręka.
Musiałaś go zmieniać w środku nocy?
Sama?
Nawet na Księżycu waży tonę.
Jasny gwint, Dani.
Chyba masz rację. Jest złamana.
Pójdę po apteczkę.
Nagle musiałaś zmienić akumulator?
Nie mogłaś zaczekać do rana?
Tak. Dokładnie to się stało.
Musisz zadzwonić do Houston
i powiedzieć im, że masz tu astronautkę,
która uległa wypadkowi i musi wrócić do domu.
Nie musiałaś tego robić.
Clayton zwariował, Ed.
I już mu się nie poprawi.
Wiem to.
A jeśli uziemią Gorda...
to będzie po nim.
W porządku.
Spróbuję obwiązać tym rękę.
Okej. Oddychaj.
Spróbuj ją podnieść. Właśnie tak.
Rozmawialiśmy z szefostwem i z Białym Domem
i zgodzili się, że pozostawienie bazy Jamestown Sowietom
będzie zagrażało bezpieczeństwu narodowemu
Stanów Zjednoczonych.
Popierają twoją decyzję pozostania w bazie
do czasu przylotu kolejnej załogi,
co powinno nastąpić za dwa tygodnie.
Mimo mojego sprzeciwu, żeby była jasność.
Co zostało oficjalnie zapisane.
Prezydent postanowił awansować cię
do stopnia kapitana Marynarki Wojennej USA.
Z datą wsteczną do początku misji
i wszystkimi świadczeniami liczonymi od tej daty.
Gratuluję, kapitanie.
Dziękuję.
Karen doceni dodatkowe pieniądze.
4 GRUDNIA 1974
Wszystko w porządku. Jesteśmy gotowi lecieć do domu.
Przyjąłem.
To koniec, co?
Szczęśliwej podróży.
Tak.
To nie potrwa długo.
Skopiemy im tam tyłki i pogonimy tych głupków z 24.
Będą tu za...
Za około dwa tygodnie.
PSTNK.
- PSTNK. - Dobra, poddaję się.
Od miesięcy udaję, że wiem, co to znaczy.
Wystarczy. Co to znaczy?
To stare powiedzenie.
- „Pochyl się...”. - „To nie koniec”.
PSTNK.
Dobra.
Cześć, Bob.
Przygotowuję się do lotu.
Wszystko w porządku, Houston.
Przyjąłem, Excalibur.
Hej, Dani?
Tak, Gordo?
Dziękuję.
Cześć, Bob.
10 DNI PÓŹNIEJ
4 GRUDNIA 1974
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
Przy tym, co się dzieje!
- Przepraszam, okej? - Nie tym tonem.
Twój ojciec robi jedną z najodważniejszych rzeczy.
Jest sam na Księżycu. A ty co robisz?
- Kradniesz? - To tylko karty baseballowe!
Nieważne co.
To kradzież.
Dobrze, że znam pana Driscolla,
bo wiesz, co by było, gdyby zawiadomił policję?
Tak.
Nie mów tak do mnie.
Tak jest.
Idź do pokoju i odrób lekcje.
Masz szlaban do Świąt.
- Ale mam mecz. - Już nie.
Tata mówi, że nie mogę zawieść drużyny.
Taty tu nie ma.
Muszę iść! Nie mogę zawieść drużyny!
Nie, Shane, nie pójdziesz na mecz.
Dosyć tego!
Co za bzdura!
Idź do pokoju i nie wychodź, póki nie wrócę z wywiadówki.
APOLLO 15 1/2 DOWÓDCA SHANE BALDWIN
SPARTANIE
ASTRONAUCI POKÓJ SPOTKAŃ
Jezu.
POLICJA
- Dzień dobry. W czym mogę pomóc? - To pani dom?
Tak, Karen Baldwin. Co się dzieje?
Pani syn to Shane Baldwin?
Tak. Co zmajstrował?
Miał wypadek.
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska